Wat doe je me aan?
Tijdens een training moest ik aan één van de andere deelnemers een gebeurtenis vertellen waar ik het slachtoffer was. Ik moest de ander overtuigen van mijn slachtofferschap. Geen moeilijke opgave en naar ik zag voor de hele zaal niet. We vertelden met passie over ons slachtofferschap.
Mijn maatje was volledig overtuigd. Het ging er in als koek. Ze had tranen in haar ogen over wat mij was aangedaan en zelf hield ik het ook niet droog.
De volgende opdracht was om hetzelfde verhaal nog eens te vertellen maar dan vanuit mijn eigen verantwoordelijkheid. Wat had ik gedaan in die situatie en waar was ik verantwoordelijk voor? Weer moest ik met dit verhaal de ander overtuigen.
In het begin was ik wat aarzelend. Ik verantwoordelijk? Mijn collega had mij dit toch aangedaan? Aarzelend begon ik. Zoekend naar woorden maar gaandeweg kon ik mij steeds meer herinneren van waar ik het anders had kunnen doen. Wat ik gelaten had, waar ik gemanipuleerd had, waar ik ‘ja’ had gezegd waar ik ‘nee’ had kunnen zeggen en andersom.
Weer had ik mijn maatje kunnen overtuigen en mijzelf ook. Ineens zag ik het totaal anders.
Ik had deze situatie in het leven geroepen. Ik had het zien aankomen en er niets
aan gedaan. Ik durfde er niets van te zeggen. Liet de ander haar gang gaan en zo
een paar jaar lang. Mopperde er over tegen anderen en zei niets tegen haar. Ik genoot
van de rol die ik hier in had totdat het zich tegen me keerde. Wat een eye-
Vanaf die tijd was de woede als ik aan haar dacht weg.
Later vertelde een vrouw me wat haar onderwerp was geweest.
Haar moeder was toen ze nog kind was overleden. Ik vroeg me af waar haar verantwoordelijkheid hierin kon liggen. Tenslotte was ze een klein meisje en kon ze daar toch niets aan doen?
Het werd haar ineens duidelijk dat ze altijd het zielige meisje had gespeeld. Als mensen haar iets kwalijk namen, haalde ze haar overleden moeder erbij. Dan kon de ander niets meer zeggen.
Tja, wie kan boos worden op iemand die zo iets als kind heeft meegemaakt. Zo manipuleerde ze mensen. Ze vertelde het in tranen en ze was zelf verwonderd over haar ontdekking.
Het gaat niet over schuld. We zijn allemaal op zoek en hebben soms geen idee. Waar leer je op school hoe je met het leven om kan gaan? Verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven werkt bevrijdend en geeft een gevoel van enorme kracht. Natuurlijk trap ik er nog wel eens in maar ik heb het steeds eerder door.
Als me iets overkomt wat niet in mijn macht ligt… is het aan mij hoe ik er mee om ga.
Daar heb ik wel macht over. Dus ook over het verwerken, loslaten, actie ondernemen en wat ik nog meer kan doen of laten.
Verantwoordelijkheid nemen over mijn leven geeft ruimte in mijn hoofd en in mijn hart.
Ik liet dit stukje lezen aan een vriendin en die zegt: “Dat zou die en die is moeten lezen!” Kijk en dat is nou net niet de bedoeling.
©Marja Ruijterman
Wil je ook op de mailinglijst staan, stuur me dan even een mail
en/of bestel het boek Gedachtenkracht een bundel van de eerder verzamelde columns.
Naar mijn andere columns, klik hier!