Li la lijden…...
Lijden hoort bij het leven.
Dat hoor ik zo vaak zeggen. En het is natuurlijk ook zo. Ik hoef de krant maar open te slaan en het lijden slaat me tegemoet.
Terwijl ik dit schrijf zit ik in Frankrijk midden in de natuur, net nadat ik een overheerlijke schaal yoghurt met verse ananas, pruimen en perziken heb gegeten. Mijn vriendin spant een net om de druiven tegen de wespen en ik heb de hele ochtend zitten lezen in de zon. Waarom dan een stuk over lijden? Juist omdat ik hier zo heerlijk zit. Genietend van elk moment. We hebben een kist vol boeken meegenomen. Een hoop ‘spiriboeken’. De Kabbalist van Geert Kimpen en boeken van Paulo Coelho, Byron Katie en Eckhart Tolle. Mmmmm. Wat wil ik nog meer?
We hebben ook romans mee voor mijn vriendin. Zij zegt altijd: “lees nou eens wat
anders dan dat spiri-
Het is niet aan mij besteed ben ik bang. Andere vrienden zeggen het ook al: Marja is te ‘licht’.
Neem nou de film die ik een aantal maanden geleden zag. Het ging over een vrouw die ongelukkig was. Ze werd in de film steeds ongelukkiger en begon zichzelf te snijden. Het werd erger en erger tot er niets van haar over was. Ik zat de film uit met het idee dat eens het inzicht zou komen. Het heeft niet zo mogen zijn. Ze stierf jammerlijk en sleepte nog iemand mee ook in haar ongeluk. Later had ik het er over met een vriendin. Ze had genoten. “Wat een prachtige film en wat mooi dat lijden van die vrouw”.
Neem nou voetbal. Je zou denken: mannen die een hoop verdienen aan hun favoriete spel, dat moet toch het toppunt van geluk zijn! Wie heeft wel eens een voetballer zien lachen terwijl hij speelt? Het komt zelden voor. Meestal zie je verbeten koppen, gevloek en getier en wat spugen op de grond. Hier een por, daar een duw. Lachen komt pas als ze winnen anders is het huilen of uren naar de grond staren.
En dan te denken aan al die oorlogsfilms. We willen geen oorlog. We willen vrede en toch kijken we niet naar films over vrede. Ze worden niet eens gemaakt voor zover ik weet. Toen ik het er eens met een kenner over had zei hij: “Dat is veel te saai, daar kijkt geen hond naar.”
Films over relaties die goed gaan? Grote gaap. Hugo Borst zei het nog in een interview over het programma vaders en zonen. De interviewer vroeg of hij ook een item had over zijn vader. Hij antwoordde dat dat niet kon omdat er geen drama inzit. De relatie is te goed en mensen kijken niet naar twintig minuten zonder drama.
Boeken over een leuke vriendschap of over iemand die een heerlijk rustig leven heeft en ervan geniet? Vallen we bij in slaap. Dus zolang we nog genieten met een zak chips op schoot van ellende, oorlog, moord en doodslag moeten we niet verwachten dat we al klaar zijn voor een vredige wereld. Daar is niets aan. Ik neem nog maar lekker wat druiven.
İMarja Ruijterman
Wil je ook op de mailinglijst staan, stuur me dan even een mail
en/of bestel het boek Gedachtenkracht een bundel van de eerder verzamelde columns.
Naar mijn andere columns, klik hier!