Mijn broeders hoeder
Heb je ook de neiging om je naasten te behoeden voor misstappen?
Nou ik wel. Soms zie ik het al aankomen voor het is gebeurd. Ik waarschuw en toch doen ze het. “Het had niet mogen gebeuren” denk ik dan als het “kwaad” is geschied. Dat geeft enorme spanning.
Wie ben ik om te denken dat het niet moest gebeuren? En is het wel kwaad? Is het kwaad misschien soms goed? Wat is goed en wat is niet goed? En wat is precies een misstap? En waarom is het een misstap in mijn ogen? Wie ben ik om daarover te oordelen?
Als ik naar mijn eigen leven kijk dan heb ik heel wat misstappen begaan en toch hebben ze me gebracht waar ik nu ben. Dus nu ben ik dankbaar voor de misstappen die ik toen beging.
Juist dat wat mis is gegaan en mijn grootste verdrieten en teleurstellingen, hebben me op een gegeven moment de kracht gegeven om me zelf er boven uit te tillen. Dus eigenlijk is er helemaal niets mis gegaan. Het was juist fantastisch!
En wie zegt dat het voor een ander anders is?
Heb ik het allemaal moeten ervaren om tot inzicht te komen? Als ik had gedaan wat mijn moeder zei, dan was ik behoed voor heel wat verdriet maar wat zou ik dan allemaal hebben gemist?
Ik ken mensen die in zeven sloten tegelijk duiken. Elke keer zie ik het van te voren aankomen. Ze luisteren niet naar me. Hun goed recht. Verbeeld je dat ze wel naar me zouden luisteren. Zouden ze ooit zelf tot eigen inzichten komen? Wat is goed en wat is slecht? Een leven rustig kabbelend en aangenaam gezellig is heerlijk maar schiet je er iets mee op qua zelfontwikkeling? En moet dat dan?
En is een leven vol gevaar met hoge bergen en diepe dalen slecht, als het stof geeft voor mooie spannende boeken of diepe ervaringen die het ego afpellen?
Mogen er geen rampen gebeuren? Mogen er geen doden vallen? Geen diefstallen, moorden en oorlogen plaatsvinden?
Het heeft geen zin om dat te denken. Het gebeurt, overal. Moeten we het dan maar accepteren?
Byron Katie zegt: “Je hebt God’s zaken, andermans zaken en jouw zaken”. Aan God’s zaken kun je niets doen. Andermans zaken ook niet. Aan die van jou kun je wel wat doen.
En ze heeft gelijk. Een aardbeving is een aardbeving. Niets aan te doen. Behalve geld storten of er heen gaan om te helpen. Dan is het onze zaak, daar hebben we invloed op.
Andermans zaken, daar kunnen wij niets mee doen. Tot iemand om raad vraagt en dan is het nog de ander die beslist of ze er iets mee willen. En wie zegt dat mijn raad de juiste is?
Hoe vaak denken we: “Het had niet mogen gebeuren”. Op het moment dat we dat denken is er spanning. Het is namelijk gebeurd en niet meer te veranderen.
Voelen wat er te voelen is en overgeven aan het gebeurde geeft rust.
Dat is iets anders dan berusten en gelatenheid of onverschilligheid.
Bij overgave krijgt onze echte wijsheid de kans. Het denken stopt en vanuit ons diepste zelf blijkt dat er veel meer mogelijk is dan we denken.
Laten we eens terugkijken naar ons leven. Volg de lijn eens van kinds af aan. Kijk eens naar alles waarvan je zegt: “dat had ik nooit moeten doen” en zie dan de gevolgen later.
Wat hebben we er van geleerd? Wie hebben we ontmoet door die ervaring? Wat zijn de volgende stappen geweest en wat heeft het te maken met wat je nu doet?
Ben je tevreden? Geweldig!
Ben je het niet? Dan is het misschien weer tijd voor nieuwe stappen. Maar nu bewust! Oeps, daar begin ik weer met raad geven. Het is een ingesleten gewoonte geworden.
Laat ik eens iets nieuws bedenken!
İMarja Ruijterman
Wil je ook op de mailinglijst staan, stuur me dan even een mail
en/of bestel het boek Gedachtenkracht een bundel van de eerder verzamelde columns.
Naar mijn andere columns, klik hier!